STRONA GŁÓWNA / HOME PAGE

NOWY JEDWABNY SZLAK

Określenia „Nowy Jedwabny Szlak” oraz „Jedwabny Szlak 2.0” są oczywistym nawiązaniem do historycznego Wielkiego Jedwabnego Szlaku, który funkcjonował od II wieku p.n.e. do XV wieku naszej ery, kiedy to jego rolę przejęli Europejczycy „odkrywając” morską drogę do Indii oraz Chin. Wielki Jedwabny Szlak nie powstał znikąd, powstał na miejscu istniejących już wcześniej szlaków handlowych funkcjonujących w Azji. Były to między innymi tzw. „Szlak Lazurytowy”, działający już w III tysiącleciu p.n.e. Ten półszlachetny kamień przewożono z podgórza Pamiru do miast Mezopotamii oraz do Indii. Pod koniec II tysiąclecia p.n.e. powstaje „Szlak Nefrytowy” łączył on tereny dzisiejszego regionu Sinkiangsko-Ujgurskiego z pozostałymi terenami należącymi do współczesnych Chin. W połowie I tysiąclecia p.n.e. oba szlaki zaczęły się łączyć i towary zaczęły krążyć na całej długości. Lazuryt zaczął docierać do Chin a jedwabne ubrania stały się bardzo popularne w Persji oraz dolinie Indusu. W 138 r p.n.e. pewien chiński urzędnik, Zhang Qian wysłany został z misją dyplomatyczna do plemienia Yuezhi, by przekonać ich do sprzymierzenia się z chińskim imperium Han w walce z koczownikami z Siunnu. Odwiedził on Sogdijan oraz Baktrię czyli tereny Azji Środkowej. Po powrocie na dwór Han, opowiedział on o zapotrzebowaniu na chińskie produkty na tych terenach i korzyściach, które mogą być osiągnięte jeżeli rozwinie się handel na większa skale. Zebrane przez Zheng Qiana informacje zostały uznane za tak ważne, że w latach 123-119 p.n.e. wojska Han zostały skierowane przeciwko Siunnu by utworzyć bezpieczną drogę na zachód i umożliwić handel. Ten moment uznawany jest przez wielu badaczy jako „otwarcie” Szlaku Jedwabnego. Szlak ten połączył basen Morza Śródziemnego z Chinami oraz wszystkie terytoria leżące na trasie lub w jego pobliżu .